Thijs Van Werde — 350 km doorzetten, ook als niemand het nog “mogelijk” vindt

Sommige prestaties zijn zo groot dat je ze bijna niet durft te vertellen, uit schrik dat ze overdreven klinken. En toch: wat Thijs Van Werde deed tijdens de Legends Trail is exact zo’n verhaal. Eén dat je pas echt begrijpt wanneer je beseft wat er onderweg allemaal bij kwam kijken.

Van 100 km naar 350+ km: een traject dat niemand zag aankomen

Nog maar één jaar geleden wandelde Thijs zijn eerste 100 km in het Hageland met aansluitend een loopwedstrijd in de Voerstreek van 80 km. Voor velen is dat al een eindpunt, een “once in a lifetime”-ervaring waar je weken van moet herstellen.

Maar bij Thijs was het eerder een beginpunt.

In september volgde zijn eerste 200 km in Clervaux tijdens de Great Escape. Daar behaalde hij een eervolle 20ste plaats—niet als toevallige uitschieter, maar als signaal dat hij iets gevonden had: een combinatie van discipline, nieuwsgierigheid en een uitzonderlijke wil om grenzen te verleggen.

Sindsdien deed hij al drie wedstrijden van 200 km. Een Backyard Ultra, De Bello Gallico… telkens weer hetzelfde patroon: niet enkel starten, maar vooral afmaken. En intussen groeit het idee dat er nog “meer” mogelijk is.

Tot die ene logische, maar tegelijk onwaarschijnlijke volgende stap: de Legends Trail.

De Legends Trail: het soort uitdaging waar velen beginnen, en weinigen eindigen

De Legends Trail is geen gewone loopwedstrijd. Dit is een test die je niet alleen op conditie aflegt, maar ook op karakter. Veel starters, weinig aankomers. Het soort event waar de afstand niet het enige obstakel is—maar vooral alles wat die afstand met je hoofd doet.

Blijven lopen na al die afgelegde kilometers

Volgens Strava zette Thijs cijfers neer die je bijna niet kunt bevatten:

• 363,55 km
• 12.424 hoogtemeters
• 77:47:00 uur onderweg

Dat is bijna drie dagen lang blijven bewegen, doorzetten, beslissingen nemen, blijven eten en drinken, blijven functioneren—terwijl je lichaam al lang protesteert. Dit alles met 45 minuten slaap.

Sneeuw, regen, vorst… en tóch vooruit

Wat dit verhaal nog straffer maakt: dit was geen “mooie” trail onder ideale omstandigheden. Thijs kreeg onderweg zowat het volledige pakket:

IJskoud water moet overgestoken worden

• sneeuw, regen en vorst
• door rivieren waden
• slapen buiten op de grond bij vriestemperaturen
• blijven doorgaan met een lichaam dat steeds luider “stop” zegt

Weersomstandigheden om ‘U’ tegen te zeggen

En toch kwam hij binnen de vooropgestelde tijd over de finish.

Als familie hadden we dit eerlijk gezegd voor onmogelijk gehouden. Niet omdat we niet in hem geloven—maar omdat we als buitenstaanders inschatten op basis van logica, comfort en “normale” grenzen. En Thijs? Die lijkt net energie te halen uit het idee dat grenzen vaak mentaal onderhandeld worden.

Waarom Thijs dit doet: het verhaal achter de kilometers

Wie alleen de cijfers ziet, mist de kern.

Thijs en zijn lieftallige echtgenote hebben samen meerdere misslagen (tegenslagen) moeten verwerken. En toen hun zoon Wes veel te vroeg geboren werd, nam Thijs een besluit dat zijn leven mee zou hertekenen: hij zou zich voluit op de (ultra)duursport storten.

Niet als vlucht, maar als focus. Niet om te ontsnappen, maar om ergens controle, kracht en richting terug te vinden.

Hij begon “klassiek”: eerst een paar marathons, kilometers opbouwen, ritme vinden. En daarna kwam de ultra—stap voor stap zwaarder, langer, dieper.

En bijna elke keer opnieuw zegt hij dezelfde woorden, eenvoudig en raak:

“Dit doe ik voor Wes.”

Die zin maakt alles anders. Want plots wordt 350 km geen sportdoel meer, maar een belofte. Een innerlijke motor die blijft draaien wanneer de omstandigheden hard worden, wanneer de nacht lang is, wanneer stoppen heel logisch lijkt.

Alleen onderweg en vechtend tegen de omstandigheden

“Onmogelijk” bestaat niet (of toch veel minder dan we denken)

Wat mij vooral raakt, is hoe Thijs erover praat. Hij zegt zelf dat het meer een geloof is, een psychologische overwinning dan een puur fysieke prestatie.

En tegelijk: die fysieke prestatie mag je absoluut niet onderschatten. Maar het verschil zit in de volgorde.

Niet: ik kan het fysiek, dus ik geloof het
Maar: ik geloof het, dus ik vind een manier om het fysiek vol te houden

Dat is een enorme les—zeker voor ondernemers.

Waarom dit ondernemers inspireert

Ondernemen lijkt soms op een ultra. Niet door de kilometers, maar door de duur, de onzekerheid en het moment waarop je denkt: “dit gaat niet.” En dan toch doorgaan.

Wat je uit Thijs zijn prestatie kunt meenemen:

1. Start eerder dan je jezelf “klaar” vindt
   Thijs begon een jaar geleden met 100 km. Hij wachtte niet op perfectie.
2. Groei in stappen, maar blijf ambitieus
   100 → 200 → meerdere 200’s → 350+. Consistent bouwt extreem.
3. Omstandigheden zijn zelden ideaal
   Sneeuw, regen, vrieskou—en toch bleef hij bewegen. In business is het niet anders: timing, markt, cashflow… het is zelden “ideaal”.
4. Je “waarom” draagt je verder dan je “kunnen”
   Wanneer je reden groter is dan je ongemak, kun je verder dan je denkt.
   Bij Thijs heeft dat een naam: Wes.
5. Finishen is een vaardigheid
   Veel mensen starten projecten. Weinig mensen eindigen ze. Finishen kun je trainen—net als uithouding.

Respect, trots en vooral: dank voor de inspiratie

Thijs heeft bewezen dat “onmogelijk” soms gewoon betekent: we hebben het nog niet geprobeerd op het niveau van toewijding dat ervoor nodig is.

Wat hij deed tijdens de Legends Trail is niet alleen een sportprestatie. Het is een verhaal over mindset, over trouw blijven aan je doel, over doorgaan wanneer niemand nog verwacht dat je het haalt—misschien zelfs jijzelf niet meer.

En daarom wil ik dit delen. Omdat het ondernemers kan raken. Omdat het laat zien wat er mogelijk wordt als je blijft geloven, blijft bewegen en blijft kiezen voor vooruit.

Proficiat, Thijs. En Wes: dit is voor jou.